24 Ocak 2019 Perşembe

BİR MEVTANIN KALEMİNDEN II: KEDİ







Yazan: Özlem PEKCAN
ozlem.pkcan@gmail.com




bir mevtanın kaleminden...


"Ona kamyon çarptı ama sen mi öldün?"
"Evet. Sen bu iş için biraz genç değil misin?" diye soruya soruyla cevap verdim. Konuya tam aklımı verememiştim.

Huzursuzca kanatlarını oynattı: "Aslında yeni sayılırım."
"Kaç yaşındasın?" 17-18 yaşlarında görünüyordu, işlemleri düzgün yapacağından emin olamamıştım.

Çekingence gülümsedi: "Dünyadaki zaman akışı ile ahiretteki biraz farklıdır. Denk sayılırız seninle."
İyice kafam karışmıştı: "Ben kırk küsur yaşındayım, sense taş çatlasın yirmi görünüyorsun."
İçini çekti: "Karışık bir durum. Ruhun tekâmülüne göre değerlendirmek gerek."

Sevineyim mi, üzüleyim mi bilemedim.

"Neyse, işimize bakalım." diyerek önündeki kayıtlara çevirdi dikkatini: "Tuhaf! Senin burada olmaman gerek."

"Tıpkı filmlerdeki gibi," diye düşündüm bir an. Nerede bulunduğumu hatırladığımda ise feci şekilde ürperdim.

O devam etti: "Ruhun yolculuğunu henüz tamamlamamış."
"Beni geri mi göndereceksiniz yoksa?" Sevinmiştim.
"Evet."
"Yani, hayatıma kaldığım yerden devam edebilir miyim?" Giderek heyecanlanıyordum.
"Pek sayılmaz. Şöyle anlatayım: Bedenler, ruhun dünyadaki vasıtalarıdır. Senin ki maalesef kullanılmaz halde, bu yüzden sana yeni bir tane bulmalıyız."
"Ama, O'nun her şeye gücü yeter. Bedenimi de onarabilir." Elimde olmadan yukarı baktım.
Hoşgörüyle bir kez daha içini çekti: "Doğru. Ama İlâhi düzen, senin düz mantığın gibi işlemez."
Kabullenmekten başka çarem yoktu: "Peki, ne zaman geri dönüyorum?"
"Şimdi!"

Şiddetle titreyerek gözlerimi açtım. Bir kaldırımın kenarındaydım. Çok üşümüştüm ve açtım.

"Ne güzel şeysin öyle!" On yaşlarında bir kız çocuğuydu konuşan. Uzun sarı saçları ve yeşil gözleri vardı. İyice üzerime eğildi: "Senin de gözlerin yeşilmiş," diye ekledi.

Büyülenmişcesine ona bakıyordum. Meleksi gülümsemesiyle beni kucağına aldı, içim sıcacık bir hisle dolmuştu. Kafamı koluna dayadım, hırkasına burnumu sürttüm. Hoşuma gitmişti.

Kahkahalarla gülüyordu: "Çok komiksin. Eve götüreyim seni, benim kedim ol."
"Mrrr," diyebildim sadece.

İlâhi düzen böyle mi işliyordu?



4 Ocak 2019 Cuma

DÜŞ





                                            Özlem PEKCAN

Dar sana yerim yok, dedim.
Sana dar bana yok, dedi.

Var git öteye benden, dedim.
Ötesi senden yine sen, dedi.

Boş hayaller kurma dolmaz, dedim.
Kurmazsam boşu dolmaz, dedi.

Düş yakamdan düşler denizine, dedim.
İste sen düşeyim düşlerine, dedi.

Uyandım.

27 Aralık 2018 Perşembe

HERKES İÇİN YENİ YIL KARİKATÜRLERİ :D





Eski yıl toparlanıp giderken, birazcık gülümseyelim...




Noel Baba kredi kartını kaybederse!


Tühh, her şey yine aynı!

Dahası da var....

21 Aralık 2018 Cuma

BİR MEVTANIN KALEMİNDEN I: KAMYON




                                                                                                         Yazan: Özlem PEKCAN
                                                                                                          ozlem.pkcan@gmail.com


bir mevtanın kaleminden

Eve gidiyordum ki yolun karşısında gördüm onu. Yorgun-argın, dalgın yürümekteydi.

"Heey," diye seslendim, "kaldırımdan yürü!"

Şaşalasa da bir an yürümeyi sürdürdü. Tekrar seslendim: "Heey, kaldırımdan yürü!"

Adımlarını yavaşlattı: "Bana mı söylüyorsunuz?"
"Evet. Kaldırıma çık da yürü..."
Sinirlendi nedense: "Size ne canım nerede istersem orada yürürüm!"

Yılmadım, zira yaptığı fazlasıyla tehlikeliydi:
"Buradan çok araç geçer, kaldırıma çık..." diye bağırdım yine.

Öfkelenmişti, o da bana bağırdı: "Allah, Allah! Ben kocaman insanım, nasıl istersem öyle yürürüm!"

"Araba çarpar Allah muhafaza, kaldırıma çık!"

Böyle bağırışa bağırışa caddenin ortasına gelmişiz. Aniden korna sesleri yükselmeye başladı. Sonrasını pek iyi hatırlayamıyorum, her şey çok bulanık.

Bildiğim; ona kamyon çarptı, bana da araba. O kurtuldu, ben öldüm!